Bosch Architects, Amsterdam

Het bestaat uit een verzameling installaties, opslagruimten en kantoortjes, samengebracht onder één dak. Form follows function lijkt de basisgedachte. Het gebouw plooit zich als een huid om de verschillende onderdelen. Gevolg: een amorfe blob, een golvend gebouw in een weiland, binnenkort stadspark.

Het drinkwaterpompstation ligt midden in een woonwijk. Waterleidingbedrijf Hydron kocht het terrein al in de zeventiger jaren aan, lang voordat er sprake was van Leidsche Rijn.
Het waterwingebied functioneert tevens als park.

De architect was redelijk vrij in zijn ontwerp, alleen aan de veiligheid stelde de opdrachtgever hoge eisen. Duurdere, onbrandbare Kalzip platen zijn gebruikt omdat tijdens de jaarwisseling wel eens vuurwerk op het dak terecht zou kunnen komen.

Als de woningbouw rond het waterpompstation voltooid is, komt de ware omvang van het gebouw goed tot zijn recht. Met een lengte van 90 meter zal het uitgroeien tot een niet te missen markering in de wijk. Zeker ’s avonds, want zodra het park af is, wordt het gebouw aangelicht met blauwe lampen.

Op het eerste gezicht lijkt er enige overeenkomst met het waterpaviljoen van Lars Spuybroek op Neeltje Jans, maar die link bestaat niet echt. Het waterpaviljoen is een duidelijk statement van de architect, verbeeldt zijn visie. Voor John Bosch is het waterpompstation één project uit een gevarieerd oeuvre. Hij koos de vorm niet om de vorm, maar liet zich inspireren door de zaken die het gebouw omhult.