Van te voren bekijk ik zelden projecten. Fotografie van Rob Hoekstra

Architectuurfotografie

Van te voren bekijk ik zelden projecten. Fotografie van Rob Hoekstra

Door: Redactie ArchitectuurNL | 25-06-2012

In ArchitectuurNL nummer 4 van 2012 staat de rubriek ´Door de lens van´. Deze rubriek is een platform waar een architectuurfotograaf ruimte krijgt om zijn werk te presenteren. Deze maand is dat Rob Hoekstra.

Een gesprek bij UNStudio confronteerde me met een mooie open vraag: ‘Hoe werk je eigenlijk?’ Daar had ik niet op gerekend. Ik heb de vraag op dat moment maar vertaald naar: ‘Hoe werkt het voor mij’. Ik realiseerde me toen dat ik projecten zelden tot nooit van tevoren bekijk. Hierdoor kan ik onbevangen mijn eigen beeld creëren en word niet beïnvloed door beelden van andere fotografen of renderings van ontwerpers. Onbewust heb ik dat tot een voor mij succesvolle werkwijze geïmplementeerd.

Een voor mij belangrijke werkwijze om een project goed in beeld te brengen, is het in snel tempo al fotograferend door het gebouw wandelen met de architect, projectleider en/of journalist. Door het verhaal van degene die mij rondleidt en het totaalbeeld wat er daardoor ontstaat, gedraagt het gebouw zich voor mij als een kledingstuk. Eerst onwennig, maar naarmate de tijd verstrijkt gaat het steeds beter zitten. Gelukkig passen de meeste gebouwen mij vrij snel. Uiteraard ben ik dan nog niet klaar.

Wat ik wil laten zien

Voor mij is het belangrijk dat ik de schoonheid van het project weet te delen. Dat kan afhankelijk van het gebouw de context zijn waarin het zich bevindt, het gebouw als geheel of een klein detail daarvan. Ik neem de toeschouwer als het ware mee op reis. Als de reis klaar is, ben ik benieuwd naar het verhaal van de toeschouwer. Gaat zijn verhaal over de functie van het gebouw, over de techniek of over de impact op de omgeving? Vaak is deze terugkoppeling helaas niet mogelijk. Daarnaast probeer ik de lezer of toeschouwer te verrassen door standpunten in te nemen die moeten leiden tot de vraag: ‘Wat zie ik nu eigenlijk?’ Deze foto’s zijn niet altijd te gebruiken in publicaties, maar geven wel weer hoe ingenieus de architect, constructeur en aannemer te werk zijn gegaan. Een collectie van deze foto’s heb ik samengebracht en zijn te zien op mijn site: www.reflexxion.eu

Het verschil

Toch heb ik natuurlijk wel voorkeuren voor het ene of het andere bouwwerk. Dat ligt niet enkel aan het gebouw, maar ook aan de wijze waarop ik naar gebouwen kijk en wat ik wil laten zien. Vormen, kleuren, materialen en het gebruik van daglicht in een gebouw kunnen voor mij het verschil maken.

Ik hou erg van gebouwen die zich laten lezen door sterke horizontale of verticale lijnen. De uitdaging voor mij is het ritme van die lijnen te versterken, waardoor er een ruimtelijk effect ontstaat. Dit is niet enkel van toepassing op nieuwbouwprojecten maar (juist) ook op renovatieprojecten, waarbij het gebouw veelal eerst gestript wordt. Pakhuizen waarvan de vaak nog in goede staat verkerende constructie wordt hergebruikt, leveren prachtige beelden op. De authentieke en eigenzinnige bouwwijze van die tijd geeft een helder beeld van de functie. Vloeren worden zichtbaar ondersteund en hangen niet (op bijna onnavolgbare wijze) aan een plafond. 

De kunst van het opruimen

De kleine zaal van de Philharmonie in Haarlem was zo’n project waar je vanaf het begin al kon zien dat het magisch zou worden. Uiteindelijk werd het nog mooier dan ik me had kunnen bedenken. Maar toen ik de vierde keer na een periode van enkele maanden binnen liep zakte de moed me toch echt in de schoenen. Een piano bedolven onder het stof, alle stoelen bedekt met plastic en aan de zijkant van de zaal lagen overal restmaterialen van de bouw zoals bouwstellages, tapijtresten, lijmpotten, etc. Navraag bij bouwmanagement leerde me dat het plastic van de stoelen mocht. Er zat niets anders op dan al dat plastic weg te halen. Na een kwartier had ik bijna alles uit het zicht gehaald. 

Dromen

Het maken van foto’s krijgt pas echt waarde als je het resultaat kunt delen met anderen. Het mogen publiceren van mijn foto’s was voor mij dan ook één van de drijfveren toen ik begon met het vastleggen van deze prachtige bouwprojecten. Een andere wens van mij is het middels foto’s delen van bijzondere plaatsen en bouwwerken in de wereld. Tijd kan je maar één keer uitgeven waardoor tot op heden het reizen is achtergebleven en dus de tweede wens nog niet is gerealiseerd. Één van mijn vrienden gaf mijn wens tot reizen een geheel andere invulling. Tijdens één van onze gesprekken vroeg hij mij ‘als jij niet reist waarom laat je je foto’s dan niet reizen?’

Op basis van deze vraag heb ik een boek in vijf talen gemaakt met daarin mijn vrije werk. Deze boeken heb ik aan verschillende mensen gegeven met het verzoek hun exemplaar door te geven. De ‘tijdelijke’ bezitters van het boek kunnen op mijn site aangeven waar het boek zich bevindt. Inmiddels zijn de boeken aan hun reis begonnen en leggen meer kilometers af dan ik had kunnen hopen.

Fotografie: Rob Hoekstra

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Ontvang iedere week het laatste nieuws en informatie op het gebied van architectuur in uw mailbox.

Gerelateerd

Tags: , ,

    Schrijf een reactie

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.