ArchitectuurNL 02 2017 – pag. 50

ArchitectuurNL 02 2017 – pag. 50

Door: | 29-04-2021

de overvloedige tijd van de Superdutch is enorm veel arme architectuur
gerealiseerd. Het Moebiushuis van Ben van Berkel is enorm fotogeniek
maar als je ziet hoe het er vandaag de dag bij staat, dat is bedroevend.
Villa VPRO heeft zich eveneens bewezen als een onwerkbaar gebouw.’

Narratieve kwaliteit van architectuur
Een vastomlijnd plan hoe zijn studio zich moet ontwikkelen heeft hij
niet. ‘De eerste jaren zijn eigenlijk zonder businessplan heel goed en
vanzelfsprekend verlopen. De opdrachten groeien in schaal, complexiteit
en diversiteit.’ Al zijn er ook brandende ambities. ‘Ik wil heel graag
een openbaar gebouw ontwerpen. Een bibliotheek, een school of
een sportfaciliteit bijvoorbeeld.’ Ook wil Nauta zich toeleggen op de
narratieve kwaliteit van architectuur. ‘Hoe kan een gebouw het verhaal
van een plek vertellen. Van de mensen die er wonen, werken en leven of
de geschiedenis nog voor de menselijke interventie.’ En niet te vergeten
de ‘eigen geschiedenis’, die van de architectuur. En dat laatste wordt
steeds belangrijker, meent Nauta. ‘Niet voor niets zei Rem Koolhaas:

‘Het lijkt we of een van de belangrijkste dingen die wij architecten ter
tafel brengen het geheugen is’. Oftewel, de verzamelde kennis van
ons over de gebouwde omgeving, over leefkwaliteit, over menselijk
gedrag, is onmisbaar in het krachtenveld van politiek, ontwikkelaars en
eindgebruikers bij de realisatie van architectuur.’

Eigentijds kennisarchief
Daarom zal het ‘investeren in kennis’ altijd onderdeel blijven van zijn
praktijk. ‘Het Cedric Price-project wil ik doorzetten en in het verlengde
daarvan wil ik mij buigen over de archivering van kennis. Het vakgebied
is enorm slecht daarin. We zijn allemaal continu opnieuw het wiel aan het
uitvinden. Neem de detaillering van een raam. Bij elk project moet ik mij
daarover buigen. Maar als ik toegang zou hebben tot een overzichtelijk
vakarchief, dan zou dat enorm veel tijd en moeite besparen en bovendien
betere kwaliteit opleveren.’ Dat het toegankelijker maken van deze
kennis ook kan leiden tot een meer oppervlakkige architectuur, waarin
steeds weer dezelfde vormtaal, details en materialen opduiken, daar
maakt Nauta zich geen zorgen over. ‘Dat is nu ook al het geval. Maar daar
kom je dan niet meer mee weg, want iedereen kan eenvoudig uitpluizen
waarop een ontwerp is gebaseerd.’
Nauta heeft ook ideeën hoe zo’n eigentijds kennisarchief eruit kan
zien. Zijn documentairefilm over Cedric Price is daarvan een voorbeeld.
Deze productie is volgens hem zelfs een vorm van architectuur.
‘De documentaire de Memory Bank is feitelijk niets meer dan een
toegankelijke ordening van een bulk van informatie. Daarvoor heb ik een
passende structuur ontworpen. Precies waarvoor ik ben opgeleid.
Architectuur is meer dan het ontwerpen van gebouwen.’ Ook het
curatorschap van Rem Koolhaas van de Architectuurbiënnale van Venetië
in 2014 ziet Nauta als een blijvende een inspiratie. ‘Vooral zijn paviljoen

4. en 5. Huis in een school in Amsterdam. Transformatie van twee
voormalige klaslokalen en een stuk gang naar een gezinswoning. Het
ontwerp bestaat uit een strikte scheiding tussen openheid en geslotenheid.
Door het verbinden van een lokaal en de aangrenzende gang werden de
voor- en achterzijde van het pand verbonden en ontstond een loftachtig
interieur voor het communale deel van het gezinsleven. Door het
nauwkeurig verkavelen van het andere lokaal creëerde Nauta een reeks
ruimten voor slapen en wassen. De opdrachtgever wilde zoveel mogelijk
opslagruimte zonder hiervoor leefruimte op te offeren. Daarom is berging
door het gehele appartement gebruikt als een ruimte verdelend element.

50ArchitectuurNL Tekst Jeroen Junte Fotografie Frank van der Salm en Jordi Huisman

4 5 6

46-47-48-49-50-51_platformnauta.indd 50 27-03-17 16:32

Gerelateerd