ArchitectuurNL 02 2019 – pag. 45

ArchitectuurNL 02 2019 – pag. 45

Door: | 29-04-2021

Niet voor niets verwijst de studionaam naar obsidiaan of lavasteen.
‘Dat materiaal verbeeldt beweging en verandering, terwijl het eenmaal
gestold juist hard en blijvend is’, legt Covini uit. ‘Het is een soort zwart
glas dat een vervormde werkelijkheid reflecteert. Bovendien waren
de eerste menselijke gereedschappen hiervan gemaakt. Het is dus
ons oudste cultuurgoed.’ Waarmee meteen de tweede pijler onder de
jonge Rotterdamse studio is bepaald. ‘Wij werken graag in verschillende
culturele disciplines, waaronder beeldende kunst en vormgeving.’ Bellotti:
‘Een gebouw is voor ons niet de enige uitkomst van een onderzoek.’

Verwaarloosd beton
Het onderzoek Petrified Carpets (in 2015 opgestart met Covini’s
toenmalige partner Tomas Dirrix) naar de relatie tussen het Perzische
tapijt en architectuur leidde tot betonnen sculpturen. ‘In nomadische
culturen is het tapijt een centraal onderdeel van het huis met religieuze
functie; het is een abstractie van een lusttuin en een representatie
van het paradijs op aarde. De decoraties zitten vol symboliek en
architectonische abstracties. Vervolgens hebben we onderzocht hoe
we dit uitgangspunt kunnen toepassen in hedendaagse architectuur. De
vloerkleden hebben wij daarbij geïnterpreteerd als een metafoor voor
culturele verhalen, erfgoed en rituelen maar ook landschapsarchitectuur
en vakmanschap.’ Het resultaat is een serie monumentale objecten
van gekleurd beton waarin ze spelen met kleur, vorm, textuur en
ambachtelijke maattechnieken. Deze hebben de omvang van een
authentiek tapijt en zijn geplaatst in een soort tuin van zand en steen.
‘Het uiteindelijke maakproces was één groot experiment in het storten en
kleuren van beton. Wij wilden het beton vieren, het meest gebruikte en
tegelijkertijd het meest verwaarloosde materiaal in architectuur.’
In zekere zin was Petrified Carpets een pril manifest voor de werkwijze

van Studio Ossidiana: ‘Maatschappelijke verhalen en theoretische
concepten vertalen naar objecten, waarin we de kwaliteiten van
verschillende materialen onderzoeken’, aldus Covini. De installatie
reisde vervolgens langs de Dutch Design Week, de meubelbeurs
Salone del Mobile in Milaan om te eindigen in de tuin van kunstcentrum
Marres in Maastricht. ‘De stenen tuin van vijfduizend kilo maakt dus
een nomadische reis door Europa, net als de textiele vloerkleden.’ Het
project heeft inmiddels een vervolg gekregen met het ontwerp van een
speelplein voor een school in de omgeving van Utrecht. ‘De basis is een
serie gekleurde betonnen objecten die op een afgebakende ondergrond
staan. Je zou het kunnen zien als een immens stenen speeltapijt.’
Tegelijkertijd bevat het ontwerp ook elementen van de Prix de Rome-
inzending Amsterdam Allegories. ‘De speelplaats is opgebouwd uit losse
eilanden, elk met een eigen karakter en functionaliteit. Wij schrijven de
kinderen niet voor hoe ze moeten spelen maar nodigen ze uit om hun
eigen fantasie te gebruiken. Het is een genereus ontwerp dat mensen
verbindt met elkaar, met hun omgeving maar ook met zichzelf.’

Huiselijke intimiteit
De oogst van de Prix de Rome bestaat uit uitnodigingen voor interviews,
lezingen en presentaties. Ook kreeg Studio Ossidiana opdracht om een

1-3. Amsterdam Allegories. 21 experimentele eilanden in het Sixhavengebied
reflecteren poëtisch op de identiteit van de toekomstige stad. De eilanden
worden niet bepaald door hun programma, maar door de mogelijkheid die
ze bieden voor menselijke ontmoetingen met dieren, planten en mineralen
en voor ontdekking, actie en avontuur. 4. Giovanni Bellotti en Alessandra
Covini studeerden beiden in Delft en vormen samen Studio Ossidiana.

3 4

45 ArchitectuurNL

42-43-44-45-46-47_platform.indd 45 27-03-19 16:22

Gerelateerd