ArchitectuurNL 03 2016 – pag. 41

ArchitectuurNL 03 2016 – pag. 41

Door: | 29-04-2021

ik Dacht Dat een
kinD funest zou
zijn voor M’n
carrière, Maar
nieManD schrok
terug als ik
binnenkwaM Met
M’n Dikke buik.
om een behoorlijk groot gebouw, maar het bestaat uit een optelsom
van intieme ruimtes die op menselijke schaal op elkaar aansluiten. Dus
radicaal in de grote lijn, maar intiem en subtiel in zijn uitwerking.

Waarom wilde je na drie werkgevers een eigen bureau
beginnen?
Toen ik op de shortlist voor de Prix de Rome terecht kwam zei ik mijn
baan bij Powerhouse Company op. Op 5 mei twee jaar geleden ben ik
voor mezelf begonnen omdat zelfstandig werken mij toch het gelukkigst
maakt. Mooi symbolisch ook. Op Bevrijdingsdag had ik me ‘bevrijd’
van loondienst. Het is voor mij veel natuurlijker om vanuit m’n eigen
ideeën en intuïtie te kunnen werken. Als je vóór iemand werkt – ook als
je ontwerpopvattingen heel dicht bij elkaar liggen – leg je jezelf toch
beperkingen op.

Kun je al van je werk leven?
Ik doe een aantal hele leuke opdrachten en geef daarnaast ook les aan
de Academie voor Bouwkunst, maar eerlijk gezegd heb ik nog geen
businessplan voor mijn bureau. De Prix de Rome heeft me de ruimte
gegeven om alle leuke dingen te kunnen doen die goed zijn voor m’n
carrière en artistieke ontwikkeling. Nu kan ik me dat nog permitteren
en die ruimte neem ik. Uiteindelijk zal ik meer moeten verdienen. Of ik
het ga redden? Ik denk van wel. Dat ik de Prix de Rome won, gaf me
onverwacht veel bekendheid en ik ben er van overtuigd dat als ik goede
plannen maak er uiteindelijk grotere opdrachten van komen. Ik dacht
aanvankelijk ook dat een kind krijgen funest zou zijn voor m’n carrière,
maar ik ontdekte dat niemand terugschrok als ik binnenkwam met m’n
zwangere buik.

Wat wil je teweegbrengen met je werk?
Iets nieuws maken waar mensen gelukkig van worden. En misschien is
radicaal een hard woord dat me onbedoeld aankleeft en mensen laat
denken dat het me te doen is om alleen mijn eigen ego gestalte te geven.
Dat is een misvatting. Wat ik wil, is verrassen en niet iets kapotmaken.
Ik zoek naar nieuwe invalshoeken. Weg van het bekende. Mijn ideeën
moeten nadrukkelijk impact hebben op de omgeving waarin ze ontstaan
en tegelijkertijd is het mijn intentie prettigere openbare ruimtes te maken
en een betere leefomgeving te creëren. In die zin stel ik me dienstbaar

op. De menselijke maat staat centraal, ik zal niet zomaar een kunstwerk
neerzetten waar iedereen van opkijkt. Het radicale zit in het grote gebaar
waar mensen van schrikken omdat ze aanvankelijk niet doorhebben dat
het nodig is om bestaande stedelijke structuren op een intieme manier te
verbinden. Kunnen we geen ander woord voor radicaal verzinnen?

Je hebt een tijd in Rome gewoond. Deed je dat als
romanticus of was het een strategische zet?
Aanvankelijk zag ik Rome als een geweldig romantisch ding en niet als
een bewuste carrièrekeuze. Er wonen is geweldig. Maar het heeft me
ook werk opgeleverd. Met buitenlandse collega’s deed ik mee aan een
ideeënprijsvraag voor een stedenbouwkundig plan. Een burgemeester
van een kustplaats in Italië heeft grootse plannen om het centrum van
die plaats te herstructureren. Als alles volgens plan loopt, dan ga ik
samen met een Duitse collega het ontwerp daadwerkelijk uitvoeren. Ik
zal in de toekomst dus nog vaker in Italië zijn en dat is zakelijk gezien
een onverwacht succes. Daarnaast leerde ik in Rome veel inspirerende
mensen kennen van all over the world kennen en mocht m’n vriend mee.
We noemen Ea (onze baby) ons Romeinse souvenir, aangezien ik bij
terugkomst zwanger bleek te zijn. Hoe mooi wil je het hebben? De Prix
de Rome winnen, heeft dus op meerdere niveaus m’n persoonlijke en
professionele leven in positieve zin veranderd.

De Prix de Rome wil talentvolle architecten traceren,
stimuleren en etaleren. Gelukt wat jou betreft?
Zeker. Tot m’n verbazing weten de mensen opeens wie je bent en wat
je doet. Maar het heeft mij ook de kans gegeven te ontdekken wat voor
soort architect ik ben. Wat ik daarmee bedoel? Ik ben bijvoorbeeld niet
het type architect dat primair duurzaam wil doen of zich druk maakt om
wat nu nodig is op het vlak van bijvoorbeeld sociale woningbouw. Ik ben
liefst met ruimte bezig en hoe ik als architect met ruimtelijke ingrepen
in iets kan voorzien. Iets kan oplossen of verbeteren. Waar het mij als
architect om gaat, is het definiëren van grenzen en zo bepaalde ruimtes
maken. Zowel voor de gebouwde omgeving als op een kleinere schaal.

Fijn om te ontdekken wat voor soort architect je bent?
Beslist. Het geeft je een bepaald vertrouwen dat het klopt wat je doet
en nastreeft. Vroeger wist ik veel minder goed waar ik mee bezig was.
Ik deed het meeste vanuit m’n intuïtie, maar nu zit er een soort logica of
rode draad in de ruimtelijke ontwerpen die ik maak. Zo jong al een prijs
als de Prix de Rome winnen, is dus geen ballast zoals jij stelt, maar een
uitgelezen kans. Mijn ontwikkeling op professioneel vlak is er door in
een stroomversnelling gekomen en heeft uit onverwachte hoek reacties
uitgelokt. Zonder die prijs hadden lang niet zoveel mensen geweten wie
ik ben en voor welke ontwerpopvattingen ik sta. Wat mij betreft, heeft de
Prix de Rome me enkel maar voordeel opgeleverd.

Tot slot. Wie van de oudere generatie moet ik
bezoeken en waarover wil je dat we het gaan hebben?
Door de eisen die aan aanbestedingen worden gesteld is het erg
moeilijk om als startende architect zelfstandig te groeien. In België geeft
de Vlaamse bouwmeester de jongere generatie een kans door naar
portfolio’s te vragen in plaats van naar de omzetcijfers en gebouwde
referenties. Ik ben benieuwd hoe Rijksbouwmeester Floris Alkemade
daarover denkt, is het onderdeel van zijn agenda en zouden we een
voorbeeld kunnen nemen aan België? 

41 ArchitectuurNLTekst Peter de Winter Fotografie Martin Wengelaar

38-39-40-41_interviewdonna.indd 41 13-06-16 14:24

Gerelateerd