ArchitectuurNL 03 2019 – pag. 18

ArchitectuurNL 03 2019 – pag. 18

Door: | 29-04-2021

10. De schoonouders van architect Auguste van Oppen (BETA) bewonen
de bovenste 2,5 verdieping van het meergeneratiehuis. De woning is per
trap en lift bereikbaar. 11. Ook de 3e verdieping heeft een open plattegrond.
12. In een centraal trappenhuis lopen de trappen van beide woningen. De
trap naar de bovenwoning heeft een gele omkleding. 13. Het gezin van
Van Oppen bewoont nu de onderste 2,5 lagen (links), in de toekomst 3
lagen (rechts). 14. De zuidgevel is volledig van glas met brede balkons.
Rechtsonder is een gezamenlijk entreeportaal van voor- naar achterdeur,
naar lift en trappen • Foto’s: Ossip van Duivenbode.

Ruimtelijke puzzel
Architect Auguste van Oppen ontwierp samen met BETA-bureaupartner
Evert Klinkenberg een meergeneratiehuis voor zijn eigen gezin en zijn
schoonouders, op een vrije kavel in Amsterdam-Noord. Dat dit een
meergeneratiehuis is, die uit twee aparte woningen bestaat, zie je aan de
buitenkant niet. ‘Het was een soort Rubiks kubus, een ruimtelijke puzzel.
Je moet twee woningen maken in een grootstedelijke omgeving: een
hele drukke weg aan de noordkant en een tuin op het zuiden.’
De noordgevel is relatief gesloten in verband met de drukke weg aan die
kant. Van Oppen: ‘Ik vind het interessant om zo’n schizofreen gebouw te
ontwerpen en dat in de detaillering nog te versterken en uit te werken.
De zijkanten zijn ook zwart, het is een soort hoefijzer.’ De zuidkant is juist
bijna transparant met veel glas en slanke stalen balkons, helemaal open
om passieve zonnewarmte binnen te krijgen. ‘Dit is een beng, een bijna
energieneutraal gebouw.’
Het huis valt, alleen al door de gitzwarte voorgevel, op in een straat waar
alle particulieren een eigen huis lieten ontwerpen. ‘Ik vond het leuk om
tussen alle frivoliteiten die je in al die verschillende gevels bij zelfbouw
ziet, iets stevigs neer te zetten. Een heel robuust en anoniem volume.’ De
gevel zit wel subtieler in elkaar dan je na een snelle eerste blik vermoedt:
‘Het lijkt een grid, maar dat is het toch niet. De ramen verschuiven steeds
een klein beetje.’ Een zwarte gevel met een houten voordeur: ‘een warm
en verwelkomend element.’

Geen gemeenschappelijke ruimte
Net zo als bij het meergeneratiehuis dat Lilith Ronner van Hooijdonk
ontwierpen, maakte ook Van Oppen geen gemeenschappelijke ruimtes in
zijn ontwerp. ‘Het idee was aanvankelijk wel om halverwege een deur te
maken, zodat we naar elkaar konden oversteken. Maar die hebben we er
op een gegeven moment uitbezuinigd. Die moest brandwerend zijn, dat
kostte weer een paar duizend euro.’
Dat dit pand op een bijzondere manier wordt bewoond is vooral inpandig
zichtbaar op de onderste verdiepingen. Daar steekt een opvallend
knalgeel volume dwars door de ruimte heen. ‘Het trappenhuis van mijn
schoonouders. Op onze verdiepingen is het een gesloten sculptuur, die
zich pas boven meer opent. Zo’n enorm volume wil je niet door je kamer
hebben als daar onbekenden doorheen lopen. Omdat het familie is, kan
het prima.’
Van Oppen: ‘Het ontwerpproces heb ik zo professioneel mogelijk
aangepakt: de opgave afpellen om tot een schets te komen, een soort
workshop als aftrap. Daarbij tekent iedereen z’n ideale indeling en dan
kom je vanzelf de problemen tegen. Mijn schoonouders wilden graag
boven, wij wilden graag de tuin, ook in verband met de kinderen.’ Zijn
schoonouders hebben 174 m2, het gezin 161m2. ‘Toch zijn het twee totaal
verschillende huizen, door de indeling en de uitzichten.’

12

11

10

13

18ArchitectuurNL Tekst Anka van Voorthuijsen

14-15-16-17-18-19_meergeneratiewoningen.indd 18 06-06-19 10:12

Gerelateerd