ArchitectuurNL 04 2017 – pag. 57

ArchitectuurNL 04 2017 – pag. 57

Door: | 29-04-2021

Tegenover de Rotterdamse Merwedehaven die gedomineerd wordt door zowel oude hijskranen
als het meest protserige zeiljacht, meeuwen en wind, staat een levendig verzamelgebouw waar
veel bedrijven en ontwerpers hun machines delen. Ook de blokken giethars van Sabine Marcelis
worden hier gegoten en gepolijst tot perfecte kubussen in smakelijke kleuren, als uit de kluiten
gewassen blokken voedsel.
In haar compacte studio werkt ze te midden van experimenten en prototypes samen met haar
geoliede team dat bestaat uit studio manager Wout Dullaert en designer Adeline Faveau. Met z’n
drieën kunnen ze grootschalige projecten aan. Het echte vakwerk, zoals het buigen van neon,
doet ze in samenwerking met experts. ‘Ik ben geïnteresseerd in hoe dingen worden geproduceerd.
Maar mijn rol is ideeën bedenken en die vertalen voor specialisten. Ik ben de ‘verse geest’ voor de
vakmensen binnen de industrie; samen lossen we nieuwe, gekke designproblemen op.’

Transparantie en reflectie
Marcelis fascinaties en liefdes beginnen met materialen. Ze heeft een voorkeur voor glanzende en
dure materie als marmer, giethars, maar ook neon en glas. Ze houdt van heldere vormen en speelt
graag met kleur, transparantie, reflectie en de effecten van het licht op die materialen. Met licht zet

ze het verborgene in de schijnwerpers. Voor
haar Voie Lights bijvoorbeeld versterken de
twee gecombineerde materialen elkaar zoals
een en een drie kan zijn. Een blok gekleurd
giethars en een tube gebogen neonlicht
omarmen elkaar niet alleen, ze helpen elkaar
in het benadrukken van ieders schoonheid: het
neonlicht versterkt de kleur van het giethars en
dat materiaal manipuleert het licht waardoor het
diffuser wordt.

Happy accident
Marcelis zegt snel verveeld en ongeduldig
te zijn, maar ze is evengoed nieuwsgierig,
leergierig en alert; ze zuigt informatie op
als een spons. Ze krijgt energie van nieuwe
challenges, gelooft niet in one hit, altijd vindt
ze weer iets nieuws dat haar uitdaagt. En als
een experiment mislukt, is het een happy
accident, die in een ander project juist nieuwe
mogelijkheden biedt.
Om zichzelf steeds uit te dagen, werkt ze ook
graag aan verschillende projecten tegelijk.
Nog een reden is overigens dat ze alles
onderschat, zegt ze zelf. Een voorbeeld is
de aankoop van een oude papierfabriek in
Rotterdam die ze samen met haar vriend,
een Franse architect die bij OMA (Office for
Metropolitan Architecture) werkt, verbouwt tot
drie appartementen. Een enorme klus. ‘Op het
moment dat ik besef dat ik de hoeveelheid
werk heb onderschat, zit ik er al zo diep in dat
ik niet meer terug kan. Het voordeel daarvan is
dat ik hoe dan ook een oplossing vind.’

Winkels en warenhuizen
De schaal maakt haar niet uit. Het kan net zo goed een klein product zijn voor een galerie of
museum, als het vormgeven van een architectonische ruimte, zoals ze voor een groot aantal
winkels heeft gedaan. Ze voegt met deze opdrachten iets wezenlijks anders toe in dit soort
omgevingen. Met haar eigen benadering van materialen, kleuren en licht, creëert ze sfeer, luxe,

1. Entree Kaufhaus des Westens (KaDeWe),
Berlijn 2016. Lichtstrips en met kleur behandeld
glas suggereren een immense diepte. I.s.m.
OMA. 2. De Aesop Vedovelle Fountain, Milaan
2017: Een onderzoek naar hoe bewegend water
de perceptie van materiaal, licht en ruimte
beïnvloedt. Door een transparante monoliete
cylinder, aangelicht met blauw neonlicht, loopt
water naar beneden en door transparante tubes
weer omhoog. 3 en 4. Flagship store van Repossi,
Parijs 2016. Marcelis bracht met gelamineerd en
semi-reflecterend glas, spiegels en aluminium
panelen diepte en gelaagdheid aan. I.s.m. OMA.
5. Dawn Light installatie in Museum Boijmans van
Beuningen Rotterdam 2016.

2

3 4

5

57 ArchitectuurNL

56-57-58_designsabine.indd 57 29-08-17 08:46

Gerelateerd