ArchitectuurNL 04 2017 – pag. 58

ArchitectuurNL 04 2017 – pag. 58

Door: | 29-04-2021

7

98

6

ruimtelijkheid, gelaagdheid en soms iets bijna
mysterieus en poëtisch.
Zo kreeg ze in 2016 van OMA de opdracht
materialen te ontwikkelen voor de nieuwe
Flagship store van Repossi in Parijs. Een high
end juwelierswinkel aan de Place Vendôme.
Marcelis bracht met gelamineerd en semi-
reflecterend glas, spiegels en aluminium
panelen diepte en gelaagdheid aan door te
spelen met reflectie en het breken van licht en
kleur. Speciale displays vormen een podium
waarop de juwelen kunnen schitteren.
In hetzelfde jaar volgde een groter project, ook
van OMA. De architecten hadden het warenhuis
in Berlijn, het Kaufhaus des Westens (KaDeWe),
gerenoveerd en samen met Marcelis de
nieuwe hoofdingang gerealiseerd. Ze gebruikte
lichtstrips en met kleur behandeld glas dat als
een goudglanzend geometrisch hekwerk een
immense diepte suggereert.
Patrick Munster, eigenaar van Salle Privée, vroeg
Marcelis elementen voor de winkel te ontwerpen
voor de lancering van de collectie in Parijs
tijdens de Fashion Week; ook vroeg hij haar als
art director van de parfumcampagnes die eind
juni gelanceerd zijn. Binnenkort gaat ze voor
zijn eerste showroom van 200 m2 in Milaan het
gehele ontwerp realiseren in een prachtig oud
pand. Een klus die binnen de kortste keren klaar
moet zijn. Maar het gaat lukken, van hard werken
is ze niet vies. De voorwaarde bij elke opdracht
is echter: er moet een goede klik zijn. ‘Alles kan
als iedereen zich on the same page bevindt.’

Wellington, Eindhoven, Rotterdam
De met Engelse woorden gelardeerde zinnen,
verraden haar achtergrond: Marcelis groeide
op in Nieuw Zeeland. Haar ouders verhuisden
hierheen vanuit Krimpen aan de IJssel toen

Sabine (geboren in Rotterdam in 1985) een jaar
of negen was. Op haar zestiende won ze al
een New Zealand Young Designer of The Year
Award voor haar modeontwerpen, maar ze
wilde eigenlijk snowboarder worden. Omdat ze
zichzelf niet getalenteerd genoeg vond, deed
ze Industrial Design aan Victoria University. ‘De
met onze TU vergelijkbare studie, is een goede
technische basis waar ik profijt van heb, maar
ik wilde daarnaast vrijer en experimenteler
werken.’ Ze vertrok naar Nederland en
studeerde aan de Design Academy Eindhoven.
Na haar afstuderen in 2011 wist Marcelis een
ding zeker: ze wilde voor zichzelf beginnen.
Aanvankelijk verdiende ze geld als freelancer
voor kunstenaars en modeontwerpers, in 2014
werd het echt serieus dankzij een bedrag van
het Stimuleringsfonds.
Haar eerste eigen projecten: Seeing Glass, de
serie spiegels met optisch effect die ze samen
met Brit van Nerven maakte, en de Voie Lights,
bezorgden haar bekendheid. Galerie Etage

Projects in Kopenhagen en Victor Hunt Gallery
in Brussel hadden direct een blind vertrouwen
en boden de ontwerper een goed podium. De
Dawn Lights werden vervolgens geëxposeerd
in het Boijmans van Beuningen. De sneeuwbal
begon te rollen en is niet meer gestopt.

6. Voie Lights XL in Palau de Casavells, Gerona
2016. Het neonlicht versterkt de kleur van het
giethars en dat materiaal manipuleert het licht
waardoor het diffuser wordt. 7. Equals, 2017.
Een gegoten harsbasis zorgt voor gewicht,
de uitkragende dunne metaalplaat biedt
een zitvlak. De contrasterende materialen
overdrijven de juxtapositie en visuele onbalans.
8. Het Nederlandse paviljoen tijdens het
internationale filmfestival in Cannes 2017.
Mondriaans Compositie met Rood, Blauw en
Geel, is in een ruimtelijk ontwerp vertaald. I.s.m.
architectenbureau NieuwpoortLuteijn. 9. Vorm
en kleur van Offround hue (2016) spelen met de
perceptie van reflectie. I.s.m. Brit van Nerven.

58ArchitectuurNL Tekst Viveka van de Vliet i.s.m. Stichting Zetel

56-57-58_designsabine.indd 58 29-08-17 08:46

Gerelateerd