ArchitectuurNL 04 2019 – pag. 58

ArchitectuurNL 04 2019 – pag. 58

Door: | 29-04-2021

Ze zouden best uit een graphic novel kunnen
zijn gestapt, de banken en fauteuils met een
geschilderde omkadering. Alsof iemand met
een zwarte marker een keurige lijn om het wit
van de stof van de meubels heeft getrokken. In
werkelijkheid zijn het echte meubels die precies
passen bij Annebet Philips’ speelse manier van
ontwerpen. Ze laat zich vaak inspireren door
archetypische vormen. Ze verwerkt humor en
heldere grafische lijnen in haar voor iedereen
herkenbare producten, maar doordat ze die
een twist meegeeft, verrast ze je telkens
weer. ‘Ik stimuleer je om op een net iets
andere manier te denken en naar alledaagse
ontwerpen te kijken.’

De meest creatieve studie
Haar weg en keuzes zijn vaak net even anders.
Sinds haar jeugd knutselt Philips, maakt ze
dingen zelf. ‘Eigenlijk heb ik gekozen wat ik
altijd al wilde’, zegt ze, ‘door aan de universiteit
de meest creatieve studie te zoeken: Industrieel
Ontwerpen aan de Technische Universiteit
Delft.’ Hier studeerde ze in 2007 cum laude af.
Ondanks dat ze er een gedegen technische
basis legde, zoals ze zelf zegt, is ze geen
typische Delftontwerper. ‘Ik ben niet bang om

te experimenteren, om andere materialen uit
te proberen. Daarnaast spelen vormgeving en
concept bij mij een grotere rol dan techniek
en functie. Ook ben ik nooit geïnteresseerd
geweest om na mijn studie koffiezetapparaten
en auto’s te gaan ontwerpen.’
Ze startte niet meteen een eigen studio, dat
was pas in 2013 nadat ze een jaar eerder
voor het eerst naar Milaan ging en daar haar
Knooplamp presenteerde. Ze deed ervaring
op door te ontwerpen voor merken en zich
binnen verscheidene disciplines te begeven
zoals conceptdesign, fashiondesign en
winkelinterieur. Dit deed ze aanvankelijk voor
modemerken zoals Scotch & Soda, Gsus en
Tommy Hilfiger.

Balans tussen commercieel en vrij
werk
Inmiddels verdeelt ze vanuit haar Amsterdamse
studio haar werk fiftyfifty. Enerzijds ontwerpt
ze interieurproducten onder eigen naam, die
hun weg vinden naar galeries als de Frozen
Fountain in Amsterdam, Mint Londen, maar
ook naar collecties van het Nederlandse
meubelbedrijf Montis en de Italiaanse merken
Mogg en Seletti. De andere vijftig procent
besteed ze aan freelance opdrachten voor
uiteenlopende bedrijven zoals het Nederlandse
upcoming verlichtingsmerk Tonone en online
warenhuis Wehkamp.
‘Ik hou van werken binnen twee verschillende
werelden: met één been sta ik in de
conceptuele wereld met de Dutch Design
Week en de Milan Design Week, en met mijn
andere been in de meer commerciële wereld’,
zegt ze. Die laatste omgeving werkt anders,
het gaat om betaalbare producten voor een
brede doelgroep die bijvoorbeeld in fabrieken
in Azië worden geproduceerd. Het is in die
zin erg interessant om ook na te denken over
productie-efficiënt werken, verpakkingen en om
ook bij deze producten te kijken hoe het nèt
iets anders kan.
Daarbij biedt de vastigheid van die opdrachten
de mogelijkheid ook vrij werk te maken. Voor
dat vrije werk zoekt ze zelf de samenwerking
op. Vaak komt die voort uit opgedane
contacten tijdens beurzen als de Milan Design
Week, de Dutch Design Week in Eindhoven en
Object Rotterdam.

Consument opvoeden
Het is leerzaam vindt ze, het samenwerken
met merken. Ze ontwerpt eerst zelf, maakt de
eerste modellen en samples en past indien

nodig het prototype aan voordat het ontwerp in
grotere aantallen in productie wordt genomen.
Ze selecteert de stof en de kleur met de
eindgebruiker in gedachten, een consument die
niet te gek, en het liefst zwart, wit of grijs wil,
is haar ervaring. Dat neemt niet weg dat je de
consument ook kan opvoeden, langzaamaan
iets gedurfder kan ontwerpen. ‘Trouwens, ik
hou zelf erg van zwart-wit’ zei ze met een
knipoog.
Ze produceert niet zelf. ‘Dat wil ik nadrukkelijk
niet. Daar zijn bedrijven veel beter in.
Bovendien kost het enorm veel tijd om in je
eentje zaken als verpakkingen, distributie,
retourzendingen, en marketing te organiseren,
terwijl ik liever tijd steek in doen wat ik leuk
vind.’
Veel van haar ontwerpen komen – zonder
oneerbiedig te zijn – met knutselwerk tot stand.
De stof voor de Couch on Canvas maakt ze op
de naaimachine, daarna schildert ze de lijnen.
De Paper & Tape, een unieke kroonluchter,
maakt ze met de hand van gerecycled karton
en tape die ze vervolgens met epoxy bewerkt.
En de Bugie Table, waarvan de poten door
het tafelblad heen steken en transformeren
in kandelaars, heeft ze eerst van resthout
gemaakt.

Nieuw licht op het bekende
Het zijn allemaal voorbeelden van haar
herkenbare grafische stijl met altijd die twist.
Zo geven de wat betreft vormen en afmetingen
identieke poten en kandelaars de Bugie
Table een herkenbare en tegelijkertijd nieuwe
vorm. Ook I like it. What is it? van kleurig of
gestreept gebreid en opgevuld materiaal, is
misschien niet meteen herkenbaar als lamp,
maar de dikke slierten nodigen wel meteen uit
om deze te knopen zoals jij wil. Zo kun je de
kroonluchter naar je hand zetten en deze in
feite herontwerpen tot een nieuw uniek design:
een eigen zacht gebreide octopus met led-
verlichting.

www.annebetphilips.com

I like it. What is it? is een serie kroonluchters
van gebreide en opgevulde slierten die op vele
manieren geknoopt kunnen worden. Door het
gebruik van led-peertjes kun je de lamp gerust
aanraken en modelleren. Opgenomen in de
collectie van Seletti Design.

58ArchitectuurNL Tekst Viveka van de Vliet

56-57-58-59_designannebet.indd 58 09-08-19 12:29

Gerelateerd