ArchitectuurNL 05 2017 – pag. 18

ArchitectuurNL 05 2017 – pag. 18

Door: | 29-04-2021

Deftige allure
Laren is een welvarende, deftige gemeente met als kroonjuweel het Singer. Dit

cultuurcomplex bestaat uit een al even deftig museum naast een monumentale villa met

een lommerrijke beeldentuin en een theater, dat dit najaar een nieuw gebouw kreeg van

de jonge architectenbureaus krft en Oomen Ontwerpt. De benodigde bouwsom van

15 miljoen euro is grotendeels vergaard met een crowdfunding in ‘het Larense’. Voor een

minder welvarend stadje met hetzelfde inwonersaantal zou de statige nieuwbouw dan

ook een maatje te groot zijn geweest.

Vanzelfsprekend respecteert het ontwerp de
Singer-historie, die teruggaat tot 1911 als het
vermogende kunstenaarsechtpaar Willem en
Anna Singer de museumvilla de Wilde Zwanen
laat bouwen. Dit museum wordt in 1956 na de
dood van Willem door zijn vrouw uitgebreid
met een aansluitend theater. Na ruim 50 jaar
is dit theater verouderd. Daarom wordt in 2012
met een architectenprijsvraag uitgeschreven
voor nieuwbouw. De crux van het winnende
ontwerp van KRFT en Oomen Ontwerpt (in
de ontwerpfase nog samenwerkend als
denieuwegeneratie) is een binnenplein dat het
moderne theater verbindt met het een eeuw
oude museum. Dit komt terug in de dominante
baksteen maar vooral in de plattegrond.

Contemplatief
De letterlijke verbinding van theater en
museum is bij de gelijke dakranden van foyer
en villa; over de gevelbreedte loopt daar een
glazen dakraam dat helder daglicht geeft
en deze knip in de architectuur verzacht. De
halfronde glazen achtergevel van de foyer biedt
maximaal uitzicht op de beeldentuin en loopt
uit op een terras van grijs natuursteen, dat een
logische aansluiting is op de grijze binnenvloer
en de tuin. De fysieke museumentree is
een langgerekte gang door de villamuur,
herkenbaar aan brede omlijsting van messing.
Saillant detail: op deze lijst staat De Denker
van Rodin, die in 2007 uit de beeldentuin
werd gestolen en zwaar beschadigd werd

teruggevonden. Het gerestaureerde beeld kijkt
nu contemplatief naar beneden, alsof hij ons
eraan wil herinneren dat kunst andere aandacht
vergt dan theater.
Met deze verbeterde verbinding van theater,
tuin en museum wordt eindelijk invulling
gegeven aan de oorspronkelijke wens van
oprichtster en mecenas Anna Singer: een
plek waar kunst, muziek, theater en natuur
versmelten en waar iedereen zich thuis
voelt. Bar en museumwinkel zijn openbaar
toegankelijk, net als de beeldentuin en de
daktuin op de foyer. Beide tuinen worden
ingericht door Piet Oudolf en bloeien vanaf
zomer 2018

Sigarenkistje
Wat als eerste opvalt in het binnenplein is de
overvloedige toepassing van hoogwaardige
materialen als messing, natuursteen,
goudkleurige panelen en vooral veel hout.
Het enige stoere en eigentijdse element is
het plafond van naakt beton met een strak
grid van verticale balken. De grijze vloer van
natuursteen zorgt ervoor dat dit betonplafond
niet al te veel uit de toon valt. Ook de overige
kleuren zijn aards, wat eerder een bedaarde
sfeer schept dan die van een vrolijk avondje
uit. De decoratie blijft beperkt tot een
helder lijnenspel dat door het hele gebouw
loopt. Raampartijen zijn verdeeld in strakke
vierkanten, de balie heeft rechthoekige panelen
en de trap heeft leuningen met opvallende

spijlen. Het interieur oogt terughoudend, terwijl
er toch genoeg is te zien. Eerder voornaam en
smaakvol dan theatraal en feestelijk dus.
Wel spannend en intiem is de podiumzaal. De
indeling is weliswaar klassiek, halfrond met
balkon en geschakelde stoelenrijen met 400
zitplaatsen, evenveel als in het oude theater.
Maar de uitvoering is geheel van kersenhout
– van vloer tot plafond maar ook muren en
prachtige gewelfde balustrade. Het dompelt de
bezoeker onder in warmte. Het geometrische
lijnenspel over de muren heeft hier ook een
akoestische functie.
Volgens de architecten is deze radicale
keuze geïnspireerd op de binnenkant van
een muziekinstrument, een referentie aan de
oorspronkelijke muziekkamer van oprichter
Anna Singer. Maar associaties met een deftig

CultuurComplex

18ArchitectuurNL

1. Het binnenplein tussen de villa uit 1911 en het
nieuwe theater. De spil in de het binnenplein is
de vierkante bar. Bij de aansluiting op de villa
wijkt het plafond terug voor een lichtstraat, die de
zelfstandigheid van de museumvilla benadrukt.
Links van de bar de deuren naar de openbaar
toegankelijke beeldentuin. Rechts de nieuwe
doorgang dwars door de villa naar het museum,
met De Denker van Rodin erboven. 2. Zicht na
binnenkomst links: de foyer met trap naar de
bovenbar. Links de lamellengevel aan de Oude
Drift. Het blok met de theaterzaal en geheel
rechts de receptie is met messing platen bekleed.

18-19-20-21_singerlaren.indd 18 09-10-17 15:37

Gerelateerd