ArchitectuurNL 05 2018 – pag. 31

ArchitectuurNL 05 2018 – pag. 31

Door: | 29-04-2021

Frank Havermans (Breda, 1967) studeerde
architectonische vormgeving aan Academie Sint
Joost in Breda. Hij stond in 2002 op de longlist van
de Prix de Rome (sculpturen) en in 1996 en 2006
won hij de Houtprijs Architectuur. In 1999 startte hij
Studio Frank Havermans (studio for Architectural
art, Design and Urban Space). Zijn werk maakte
deel uit van de Nederlandse inzending Tangible
Traces – Dutch Architecture and Design in the
making op de 7e Biënnale Architectuur in São
Paulo (2007). In Nederland exposeerde Havermans
onder meer in het Van Abbemuseum, Fort Asperen
en in het Stedelijk Museum in Den Bosch. Zijn
installaties maken onderdeel uit van kunstcollecties
van Akzo Nobel Art Foundation, ASML Veldhoven,
Buro Beeldende Kunst Vlissingen en Het Kadaster
Eindhoven.

steden die ik ken in Europa. Hoe dat kan? Ik denk dat de architectuur en
stedenbouw bij ons te gereguleerd is. Een beetje meer chaos en vrijheid
kan beslist geen kwaad.

Wat kunnen architecten van jouw manier van werken
en denken leren?
Hoe je andere typologieën kunt ontwikkelen en niet steeds vanuit de
klassieke analyse tot een ontwerp komt dat toch weer op een soort
doos lijkt. Dat de architectonische uitkomst zowat altijd hetzelfde is,
ligt ook aan de opleiding en de manier waarop het bouwproces bij
ons georganiseerd is. Alles moet e¶ciënt en maximaal winstgevend
zijn en dan is een vierkant raam een stuk goedkoper dan een rond of
schuin afgesneden raam. Het is ook een gevolg van het succes van het
modernisme dat begin vorige eeuw inzette. Die manier van denken zit
zo sterk in onze cultuur gebakken dat bijna niemand zich er van los kan
maken. Daar probeer ik me dus wel aan te ontworstelen.

En dat was vroeger anders?
Toen bouwde mensen hun huizen van materiaal dat in de omgeving
voorhanden was. Zat er een bocht in een stuk hout, dan paste je het
ontwerp daarop aan, maar ‘de bocht’ is er zoetjes aan uit geredeneerd.
Alles moet recht en haaks zijn, pas dan kun je e¶ciënt bouwen lijkt de
gedachte. Begrijp me niet verkeerd. Vroeger was het zeker niet beter
en ik wil beslist niet terug naar die tijd, maar bouwen gaat om meer dan
je overgeven aan wat gangbaar is. Je moet wel nieuwsgierig blijven. Ik
zoek in alle vrijheid naar wat constructief nog mogelijk is. Mijn advies?
Nieuwsgierig blijven en kiezen voor je vrijheid.

Nog een tip voor de aanstormende generatie?
Wat ik belangrijk vind, is om zo vroeg mogelijk in het ontwerpproces een
model te maken om de derde dimensie te kunnen voelen. Architectuur
is nou eenmaal geen plat, maar een driedimensionaal vak. Ongeacht
met welke ontwerpsoftware je werkt en hoezeer je het model schijnbaar
van alle kanten kunt bekijken, een computerscherm blijft plat. Pas
als je je ontwerp fysiek maakt – een model dus – kan je het resultaat
driedimensionaal beoordelen. Je kunt dan ook ‘voelen’ of een ruimte
klopt. Dat is ook de reden waarom ik altijd modellen maak en nauwelijks

met een beeldscherm werk. Helaas kiezen veel architecten alleen voor
de computer en zien ze het resultaat van hun ontwerpinspanning pas op
de bouwplaats.

Tot slot. Wie van de jonge generatie wil je dat ik ga
interviewen en waarover moet het gesprek gaan?
Studio RAP over robotisering in architectuur. In de productie van auto’s
is nu vrijwel het hele proces geautomatiseerd. Technisch gezien een
enorme vooruitgang, maar auto’s zijn niet per se mooier geworden.
Behalve een paar ecxentrieke merken die specials bouwen. Gaat het
daar ook naar toe in het bouwproces en de architectuur? Hoe wapen je je
daartegen als ontwerper? Wordt straks bijzondere architectuur iets voor
de allerrijksten? Of heeft iedereen straks ongekende mogelijkheden en is
robotisering het antwoord op de verdozing van de omgeving?

31 ArchitectuurNLTekst Peter de Winter Fotografie Martin Wengelaar

28-29-30-31-32-33_interview.indd 31 16-10-18 08:20

Gerelateerd