ArchitectuurNL 06 2017 – pag. 31

ArchitectuurNL 06 2017 – pag. 31

Door: | 29-04-2021

Ekim Tan is geboren in Istanbul en oprichter van de
‘The Responsive City’, een netwerk dat wortelt in
zowel Istanbul als Nederland en zich bezig houdt
met stadsontwerp en onderzoek. Tan studeerde in
1999 af als architect aan de Middle East Technical
University (METU) en won de Archiprix Award.
Aan de TU Delft studeerde ze in 2005 af als
stedenbouwkundige. Ze werkte bij onder andere bij
Urban Affairs en De Urbanisten. In 2009 startte ze
met Play the City.
Ze geeft les en lezingen over de hele wereld; onder
meer aan de University for Arts and Sciences in
Aleppo, de Business School in Kopenhagen, de
METU en architectuuropleidingen in Amsterdam en
Rotterdam.

kunnen bewoners op zijn best hun wensen spuien en het is dan maar
afwachten wat daar in de praktijk van terecht komt. Door samen het spel
te spelen leer je waar de grens ligt van wat je wilt, waar de middenweg
is en waar samenwerking vruchten zal afwerpen. De opbrengst van deze
gezamenlijk gegenereerde plannen vergroot de sociale samenhang,
verlaagt de kosten en bespaart tijd in stedelijke ontwikkelingsprocessen.

Heb je al concrete resultaten geboekt met city
gaming?
City gaming is een urban design procestool en als je vraagt of die tool
bewezen effectief is, dan kan ik je een lijst met voorbeelden geven.
Met Play the City hebben we bewoners in Cape Town geholpen bij de
ontwikkeling van township Khayelitsha zo groot als Rotterdam, we zijn
actief in Dublin op het vlak van sociale huisvesting, de game is verder
gespeeld in Istanbul, Shen Zhen, Tirana, Brussel, Praag, Eindhoven,
Utrecht en in Amsterdam in Overhoeks en Buiksloterham. Op alle plekken
waar het spel gespeeld wordt, gaan projecten er anders uitzien. Als
communicatie- en ontwerptool is Play the City dus best succesvol.

Leg eens uit waarom gamen werkt in Cape Town
De bevolking van de township bestaat voor 99 procent uit zwarte
inwoners, maar de stedenbouwkundige planning wordt bepaald door
de blanken. Probleem daarbij is dat er geen communicatie was tussen
die twee groepen omdat men elkaar niet vertrouwde. Als er al iets
gerealiseerd werd, zelfs als het een goed ontwerp was voor de township,
werd het direct vernield omdat de bewoners nooit bij de plannen
betrokken werden. En dat is toch het minste wat je kunt doen: de mensen
informeren over de plannen die je met hun stad hebt. Zolang je geen
gebruik maakt de kennis, kunde en wensen van de bewoners waarvoor
je plannen maakt, is de kans op succes erg klein. Met city gaming hebben
we inwoners wel betrokken bij de ontwikkeling van het gebied. Zo was er
een vrouw die vanuit een container op de markt levende kippen verkocht.
Die vrouw kon lezen noch schrijven, maar in de game kon ze aangeven
dat ze haar kippencontainer onder haar ‘wooncontainer’ wilde hebben
omdat ze bang was dat haar beestjes anders gestolen zouden worden.
Ze voelde zich veel veiliger bij het idee dat ze bovenop haar handel zou
wonen. Door met dit soort schijnbaar kleine wensen rekening te houden,

te werken met eenvoudige taal en spelregels en verschillende experts en
niet-experts toe te laten, ontwikkel je wijken voor bewoners. Dat levert
een leefbaarder resultaat op dan wanneer je als opdrachtgever van
bovenaf beslist. En dan maakt het niet uit of je het stadsspelletje speelt
in een township van Cape Town, het Amsterdamse Overhoeks of Almere.
Het gaat om samen plannen maken.

Tot slot: wie van de oudere generatie wil je dat ik ga
interviewen en waarover moet ons gesprek gaan?
Ik stuur je naar Jacqueline Tellinga. Zij is concept- en gebiedsontwikkelaar
bij de Gemeente Almere. Haar ontwerpen zijn genuanceerd en haar
stedenbouwkundige plannen geëngageerd. Ook schuwt zij het
experiment niet. Daar moet je het maar eens met haar over hebben.

31 ArchitectuurNL

28-29-30-31_interview.indd 31 28-11-17 16:37

Gerelateerd