ArchitectuurNL 06 2018 – pag. 68

ArchitectuurNL 06 2018 – pag. 68

Door: | 29-04-2021

MFA Lemstervaart, 2017, architect TWA.

68ArchitectuurNL Tekst en fotografie Walter Frisart FOTOwerk

Architectuurfotografie is het vastleggen van
het resultaat van gecreëerde ruimtes. Voor
mij is dat de ruimtelijke beleving, maar ook de
materialisatie, de schakering van de volumes,
de overgang tussen de delen.
Een foto benadert de werkelijkheid waar de
context belangrijk is, maar liefst meer of net
even anders.
Ik speel met licht en donker, uitgelicht en
‘onderbelicht’, die verschillen zijn essentieel,
maar bij mij nooit overdreven. Uitgangspunt
voor mijn werk is een (ver)lichte toon, een bijna
sereen maar natuurlijk beeld. Opgeschoond
van sta-in-de-weg straatmeubilair op locatie,
maar wel waar gewenst met de menselijke
maat in beeld.
Een foto moet meer zijn dan dat ene beeld,
ook in een detailfoto. Er is een verhaal binnen
de foto, dat de kijker meetrekt in het beeld,
om te ontdekken wat er bedoeld is. Mijn foto’s
trekken eerst de aandacht en dan laten ze meer
ontdekken. En dat liefst meerdere keren als je

de foto bekijkt. Ook voor kijkers die het gebouw
al kennen, wil ik verrassen door de gekozen
compositie, lichtval en aankleding van de foto.
Dan is een foto voor mij gelukt, en heeft het de
meerwaarde voor mijn opdrachtgever.
Als je meerwaarde wilt brengen, is het
belangrijk je zelf uit te dagen en achteraf weer
kritisch te kijken naar je eigen resultaat. Het
totale plaatje moet perfect zijn voor dát moment
en díe bepaalde situatie. Regels zijn daarbij niet
zaligmakend, kennis van de regels en daar vrij
mee omgaan is belangrijker.
Als architectuurfotograaf beoordeel ik niet
de kwaliteit van de architectuur. Geslaagd of
minder geslaagd is voor mij geen issue. Ik
vestig de aandacht op de architectuur. Elke
gecreëerde ruimte is een uitdaging om een
bijzonder beeld van te maken.
Het vastleggen van gemaakte ruimtes is voor
mij een ontdekkingstocht. Vooraf heb ik een
indruk, bekijk ik de stand van de zon en in de
ideale wereld krijg ik ook nog aandachtspunten

mee. Bij aankomst wervel ik rond op zoek naar
de verrassing. Dichtbij, met meer afstand, uit
de hoogte. Het ultieme is direct het juiste beeld
pakken, maar soms ontsluit zich de kwaliteit
zich alsnog in de nabewerking. Iets lichter,
donkerder, contrastrijker of een aanpassing van
de uitsnede die de spanning doen toenemen.
Zo ontstaat er een serie die het verhaal vertelt.
Om tot slot de laatste en definitieve selectie te
maken zodat het verhaal overeind blijft en de
serie in kracht toeneemt.
En dat telkens weer opnieuw. En elke keer
geniet ik er weer van om op pad gestuurd te
worden. Soms is de plek of plaats bekend en
ken ik zelfs het verleden, maar vaak is het een
nieuwe onbekende plek. Een plek die bezig is
zich te settelen, waar de omgeving ook nog aan
moet wennen. Dat prille moment, dat ook niet
meer terugkomt, is bijzonder. Het moment om
het ideale plaatje te maken.

66-67-68-69-70-71_doordelens.indd 68 26-11-18 13:13

Gerelateerd