Droomhuis van Ad en Cecile Smeulders

Thuis bij

Droomhuis van Ad en Cecile Smeulders

Door: Viveka van de Vliet | 12-04-2017

Het huis van Ad en Cecile Smeulders is een ambitieus project met hoge ruimtes, een zee van licht, verplaatsbare wanden, spannende doorkijkjes en nauwelijks muren en deuren. Door de open structuur kun je zien hoe er binnen wordt geleefd. ‘We willen contact met de omgeving’, zeggen ze over hun droomhuis.

Architect Ad Smeulders en zijn vrouw kunstenaar en fotograaf Cecile Smeulders (beiden 66) woonden in een groot monumentaal herenhuis aan het Wilhelminapark in Tilburg. Sinds hij geen kantoor meer heeft, zij geen galerie en de vier kinderen het huis uit zijn, vonden ze het pand te groot voor zichzelf. Beiden diep geworteld in Tilburg, wilden graag een huis naar eigen ontwerp laten bouwen in de binnenstad. Ze troffen aan de Poststraat in hartje stad een ruim tien jaar braakliggend terrein van 500 m2. Toen Ad het gemeentehuis belde met de vraag of ze het stukje grond konden kopen, reageerden de ambtenaren verbaasd. Zoiets lijkt voorbehouden aan projectontwikkelaars. ‘Maar particulier opdrachtgeverschap is niets nieuws’, weet Ad Smeulders. ‘Tot halverwege de vorige eeuw waren het juist particulieren die in Tilburg grond kochten van de gemeente of van derden, een woonhuis lieten ontwerpen en een aannemer opdracht gaven voor de bouw van het huis. Dat levert een gevarieerder straatbeeld op dan wanneer een projectontwikkelaar een rijtje identieke huizen neerzet.’

Vier bouwlagen

Gevarieerd werd het zeker in de Poststraat. Ad Smeulders die tot 2008 architect was bij luijten|smeulders|architecten in Tilburg en sindsdien als adsmeuldersarchitect advieswerk en haalbaarheidsonderzoeken doet, en zijn buren Peer en Tonny Bedaux – hij is toevallig ook architect – kochten samen het perceel. Het was één aanbesteding met één aannemer. Op een aantal restricties na, zoals de bouwhoogte en de plicht tot het parkeren van de auto op het eigen terrein, konden ze doen wat ze wensten. Het leverde twee moderne 11 meter, 11 centimeter en 2 millimeter brede stadshuizen op, maar wel twee totaal verschillende. Alleen al het tekenen van een eigen huis leverde Ad veel plezier op. Hij schetste vier bouwlagen met een heldere, in twee richtingen symmetrische plattegrond (5).

De Pont in Tilburg

De Pont in Tilburg met zijn vrij in te delen lege plattegrond vormde een inspiratiebron. Zo creëerde Smeulders casco ruimtes met dragende gevels en twee dragende muren langs de trap en daartussen dragende kolommen in een regelmatig patroon. Per etage ontstonden vier identieke open ruimtes die je naar wens kunt invullen rondom vides die overal spannende doorkijkjes opleveren (3).

Om de ruimtelijkheid niet te doorbreken zijn er dus nauwelijks muren en slechts vijf deuren in het hele huis, maar wel veel licht en een variëteit aan ramen die de zon op elk moment van de dag doorlaten. ‘Het licht is heel belangrijk’, zegt Cecile. Ze houden niet van de traditionele voorgeprogrammeerde indeling met kamers. In het huis van Smeulders kunnen ze kastenwanden verschuiven en schuifwanden verplaatsen, zodat eenvoudig een andere indeling kan worden gemaakt. Zo wordt het atelier van Cecile op de begane grond in een handomdraai omgetoverd tot een concertzaaltje; hier organiseren ze een aantal keren per jaar huiskamerconcerten (1).

Duurzaam huis

‘Het is een duurzaam huis’, vindt Ad Smeulders. ‘Niet alleen vanwege de zonnepanelen, isolatie en de warmtepomp, maar ook door de toepassing van het vaste casco en het veranderbare inbouwpakket dat op termijn een heel ander gebruik mogelijk maakt zonder al te veel sloopwerkzaamheden.’ De muren zijn allemaal wit, de vloer is grijs en de eigele trap is een eyecatcher die samen met de vides de verdiepingen van het huis doorsnijdt èn verbindt. ‘We hebben veel kleuren geprobeerd maar de zon kaatst zo intens warm op de gele muren’, zegt Cecile (6). Ad houdt van op ’t oog eenvoudige details, die vervolgens voor de aannemer een uitdaging zijn om te maken. Bij de aansluiting van bijvoorbeeld trappen en kozijnen aan wanden is gekozen voor een strakke detaillering waardoor aftimmeringen achterwege kunnen blijven en plinten weggewerkt zijn in de muren. Kunst en design kom je overal in het huis tegen. Naast klassiek design, zoals een chaise longe van Le Corbusier (4), zijn er ook een kunststof Zzzdidt van Richard Hutten, objecten van Studio Job en vazen van Hella Jongerius.

Lege ruimtes

Verder zijn de ruimtes vooral leeg. Cecile: ‘Wij houden niet zo van spulletjes. We bergen zo veel mogelijk op in de vurenhouten kastenwand op de eerste verdieping die doorloopt van de keuken tot in de werkkamer van Ad. We kunnen het druk hebben in ons hoofd, maar het huis geeft rust.’ Ook op de tweede verdieping zijn boeken en kleding verstopt achter kastwanden (7,8). Wie de wanden voor de boekenkast openschuift krijgt niet alleen de boeken te zien, maar kan tegelijk ook aan weerszijden de logeerkamer en de slaapkamer afsluiten. Het ligbad (9) staat prominent aan het eind van het bed; badderend kijk je uit over het op het zuidwesten georiënteerde dakterras.

De achtergevel op het zuiden is wit. Deze reflecteert de zon en biedt de tuin meer licht (10). De voorgevel voegt zich wat betreft de kleur naar de omringende panden. Het halfsteens metselwerk is geaccentueerd door diepe voegen. Bij de raamopeningen is het metselwerk ruim twintig centimeter omgezet, waardoor het massief oogt. Het hout van de kozijnen valt weg achter het metselwerk, en tussenstijlen en -dorpels zijn achterwege gelaten, waardoor de ramen echte ‘gaten’ in de gevel worden (11). Hier valt de enorme taats draaiende buitendeur op. ‘Een deur van deze afmetingen hoort bij een herenhuis, zoals die vroeger ook elders in de straat gebouwd zijn’, weet Ad Smeulders. De vier grote ramen aan de voorzijde vormen een etalage, als alternatief voor een galerie. Hier exposeert Cecile Smeulders het werk van andere kunstenaars (12). ‘Soms staan mensen met hun neus tegen de ruit gedrukt’, vertelt ze. ‘Wij vinden het contact leuk, dat hoort bij wonen in de binnenstad. Beneden mag je binnenkijken, op de verdiepingen waar we wonen hebben we privacy en uitzicht op groen in de omgeving’, zeggen de twee trotse bewoners van hun droomhuis.

Tekst: Viveka van de Vliet
Fotografie: Peter van den Kerkhof, Els Zweenink

Dit artikel is gepubliceerd in ArchitectuurNL nummer 2 van 2017

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Ontvang iedere week het laatste nieuws en informatie op het gebied van architectuur in uw mailbox.

Gerelateerd

Tags: ,

    Schrijf een reactie

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.